-->
Nh1816Top-artikel
Lex Verëll, directievoorzitter Nh1816 Verzekeringen
8 juli 2021

Lex Verëll, directievoorzitter Nh1816

‘Simpel en zonder poespas, dat is onze kracht’

Rubriek: Interview
Tekst: Lex Boon
Fotografie: Ed van de Pol

Lex Verëll (63) begon in 1981 als schademedewerker bij Nh1816 Verzekeringen. Nu, veertig jaar later, werkt hij er nog steeds, inmiddels al weer twintig jaar als directievoorzitter. Hij neemt ons mee naar naar het AFAS-stadion van eredivisieclub AZ in Alkmaar, waarna hij ons aan boord van zijn boot – een simpele koolvlet – uitnodigt.

Het is stil in het voetbalstadion. Terwijl Lex op verzoek van de fotograaf tegen een doelpaal leunt, steekt hij ineens drie vingers in de lucht. Die verwijzen naar een herinnering van lang geleden: Alcmaria Victrix – Victoria: 4-2. Als linksbuiten scoorde Lex drie keer. “Dat was ook veertig jaar terug”, vertelt hij. “Er gebeurde nogal wat in dat jaar.” Lex Verëll was 22 en een goede amateurvoetballer, die niets liever deed dan de bal met buitenkant links krullen – soms tot frustratie van zijn trainer. Daarnaast was hij eerstejaars student rechten, had hij veel verschillende bijbaantjes om wat geld te verdienen, om dat vervolgens ’s avonds in de kroegen aan het Waagplein in Alkmaar weer uit te geven. Voetballen, werken, stappen en een beetje studeren. Dat was het wel zo’n beetje.

Klik

Tot Lex op een avond in het café de prachtige Marion ontmoet. De twee krijgen verkering en al snel is er een baby onderweg. Er volgen een huwelijk, een huis en verantwoordelijkheden. Voor voetbal en stappen is geen ruimte meer. De ‘Willem van Hanegem van het Noord-Hollandse amateurvoetbal’, zoals hij werd genoemd, moet een echte baan zoeken.

Hij solliciteert her en der. Bij schadeverzekeraar de ‘Noordhollandsche van 1816’ in Oudkarspel, op een steenworp afstand van Alkmaar, klikt het meteen. “De man met wie ik het gesprek had, toenmalig directeur IJs Feller, was ook secretaris van de plaatselijke voetbalclub. Daarmee vonden we elkaar. Eigenlijk hebben we alleen maar over voetbal gepraat. En daarna werd ik aangenomen.”

Vorig jaar stond journalist/schrijver Lex Boon in de ‘buitenkeuken’ van Nh1816 Verzekeringen, waar hij voor ZEST Magazine werd geïnterviewd naar aanleiding van zijn boek ‘Ananas’. Dit jaar zijn de rollen omgedraaid en interviewt Lex zijn naamgenoot Lex Verëll van Nh1816.

Achter een bureau

Maar verzekeringen? In eerste instantie leek het hem niets. Hij was baantjes gewend in cafés in Italië, als bezorger en als medewerker in een zonnebrillenfabriek. “Ik kan ook niet zeggen dat ik het meteen zo leuk vond. Kleine lettertjes, saaie mensen. Een beetje zoals in ‘Het Bureau’ van de schrijver J.J. Voskuil. Voor iemand die veel vrijheid was gewend, ging de klok voor mij wel erg langzaam. Daar zat ik dan, op een stoel achter een bureau.”

Opmerkelijk dus dat Lex Verëll veertig jaar later nog steeds bij hetzelfde bedrijf werkt. Hij begon op de schadeafdeling en is nu al weer meer dan twintig jaar directievoorzitter van Nh1816 Verzekeringen, zoals de ‘Noordhollandsche’ inmiddels heet. Lex kan het wel verklaren: hij was goed in zijn werk en bemoeide zich graag met alles. Hij kreeg al snel meer verantwoordelijkheid en mocht grotere letselschades afhandelen. Bij die zaken waren advocaten betrokken en hij was rechtenstudent. Hij was begin dertig, toen hij lid van de directie van Nh1816 werd.

‘Eigenlijk hebben we alleen maar over voetbal gepraat. En daarna werd ik aangenomen’

Varen

We spreken niet zo maar in het AZ-stadion af: voetbal is nog steeds belangrijk voor Lex, en hij is een groot AZ-fan. Maar er is nog een plek die hij wil laten zien en dat is waar zijn boot ligt. Daar wordt pas echt duidelijk waarom hij al veertig jaar bij hetzelfde bedrijf werkt. Prrkte… prrkte… prrkte… Het ritmische, ronkende geluid van de motor schalt over de Alkmaarse grachten. “Honderd jaar oud, dit motortje. Diesel. Een cilinder, draait altijd,” vertelt hij. Honderden vaartjes door de Alkmaarse grachten heeft hij de afgelopen decennia gemaakt, ook met relaties van Nh1816. “Ik waarschuw altijd: trek gewoon een spijkerbroek aan, het is niets bijzonders. Toch verwachten ze vaak dat we op een jacht stappen, als ik ze uitnodig om te varen. Waar is de boot, vragen ze dan? Maar het is gewoon deze oude koolvlet. Blikje bier, glas wijn erbij. Lekker normaal. Niet luxe, wel gezellig. We zijn bij Nh1816 niet van de poespas.”

‘Stadje’

Lex is verknocht aan de Alkmaarse binnenstad. Zijn ‘stadje’. Een vaartocht met hem is een vaartocht langs zijn jeugd. Kijk: daar stond hij vroeger altijd op paling te vissen. En daar in de steeg, daar zat de bloemenzaak van zijn ouders, waarboven hij opgroeide. En hoi: Lex zwaait naar zijn broer die voorbij loopt. Ze wonen allebei aan dezelfde gracht, op nog geen tweehonderd meter van hun ouderlijk huis. “Ik houd het allemaal graag compact”, zegt Lex.

Een beetje zoals bij Nh1816. Bij het bedrijf werken maar 170 mensen, wat niet veel is voor een maatschappij met 470.000 verzekerden. Dat is te danken aan de 800 lokale adviseurs, met wie Nh1816 samenwerkt – en die Lex bijna allemaal wel eens op zijn koolvlet aan boord heeft gehad. “Bij Nh1816 maken we het graag persoonlijk.”

Lex vaart graag door zijn ‘stadje’.

Politiek

Natuurlijk heeft hij in de afgelopen veertig jaar wel eens aanbiedingen gehad. Dat was vleiend, maar hij zag het toch nooit echt zitten. Toen hij eind twintig was, was hij wel een jaartje weg om zijn studie rechten af te ronden. Het theoretische gedeelte had hij in de avonduren gedaan, naast zijn baan, maar hij moest stage lopen bij een advocatenkantoor. “Maar bij zo’n groot kantoor was het heel veel politiek, en daar was ik niet zo goed in. Dan moet je tot tien tellen en niet meteen alles zeggen wat je wil.”

Moet je niet ook een beetje politiek bedreven zijn als directeur van een verzekeringsmaatschappij, waar elk jaar 400 miljoen euro omzet aan premies wordt gedraaid? Lex, van achter het roer van de koolvlet: “Ik zeg ook niet dat ik op alle vlakken uitblink. Maar het is wel allemaal authentiek. Tenminste, dat vind ik. Sommige mensen vinden me misschien gewoon een botte boer.”

Simpel

Een fuut duikt weg. De zon breekt door en doet het water van de grachten glinsteren. Lex roept dat al het gewicht voorin de boot geplaatst moet worden – anders past hij niet onder de lage bruggen in de Alkmaarse grachten. Het gaat allemaal nèt, met misschien een centimeter ruimte. Dat lijkt wat veel risico, voor een directeur van een verzekeringsmaatschappij. Hij lacht. Verzekeren is volgens hem niet zo ingewikkeld. Je moet je vooral verzekeren voor zaken waarvan je het je niet kunt permitteren dat er iets ergs mee gebeurt. “Sinds ik veertig jaar geleden begon met werken, is het in de verzekeringswereld ongelooflijk veel gecompliceerder geworden, maar niet bij de Nh. Wij bieden uitsluitend particuliere producten: huis, auto, ongevallen, inboedel. Echt de basis. We doen ook niet aan overnames, maar gewoon aan autonome groei. We hebben het altijd simpel gehouden, dat is onze kracht.”

Lex’ broer Marcel loopt toevallig langs, ze wonen allebei aan dezelfde gracht.

Gehecht

Hij wijst op De Koperen Pot, een bistro aan de gracht. “Daar moet je eens eten. Daar bakken ze gewoon een heel goed biefstukje in roomboter. Alsof er veertig jaar niets is veranderd.” Lex lijkt misschien een beetje als De Koperen Pot: ook hij houdt alles graag compact en simpel en is honkvast. Hij legt ook al veertig jaar bijna elke ochtend dezelfde dertien kilometer van Alkmaar naar Oudkarspel af – en is ’s middags tegen vijven weer thuis. Dat lijkt misschien een beetje zo, zegt hij, maar dat is het niet helemaal. En het geldt zeker niet voor Nh1816. “Blijven hangen in dingen, omdat ze nu eenmaal goed gaan, is gevaarlijk. Ook als we geen noodzaak voelen, doen we toch een stap vooruit.” En dat hij zelf is blijven hangen? Zo ziet hij dat niet: hij is gewoon gehecht geraakt aan Nh1816, net als aan Alkmaar en AZ. Het stadion, het stadje, de grachten, het bedrijf: het zijn de plekken waar hij zich thuis voelt.

Tegendraads

“Bij Nh1816 zijn we altijd een beetje tegendraads geweest. We doen zaken anders dan de grote jongens. Dat zit in mijn karakter, maar hoort ook echt bij Nh1816”, vertelt Lex. “Ze hadden destijds kunnen kiezen om hier in de buurt tussen de gereformeerden, de protestanten of de katholieken te zitten. Maar de Noordhollandsche begon in Oudkarspel, tussen de communisten en de mensen die overal tegen waren. Het tegendraadse heb ik dus niet bedacht, dat is al sinds 1816 zo.”

Als Lex na de vaartocht de koolvlet voor zijn huis aan de gracht aanmeert, blijkt er in al die veertig jaar nog iets onveranderd: Marion. Ze staat op de kade te wachten. Ergens vindt ze het ook ongelooflijk dat haar man al veertig jaar voor Nh1816 werkt, vertelt ze. Of eigenlijk dat hij er überhaupt is gaan werken. “Op de dag van zijn sollicitatie zag hij er niet uit. Hij had geen nette kleren en leende van mij een geel shirt met oranje biezen. En daar ging hij, met zijn lange haar. ‘Lex, dat gaat hem zo echt niet worden, hoor’, zei ik, toen hij de deur uitliep. En nu, veertig jaar later, zit hij er dus nog steeds.”

Lex bij zijn geliefde AZ in Alkmaar.

‘Het tegendraadse heb ik niet bedacht, dat is al sinds 1816 zo’